Esentepe'de işten eve dönüş yolunda yürürken saçlarım, uzayan kâHküllerim yüzüme süründü.. Sanki vedalaşır gibi..Peki, ya saçlarım, dedim. Gözlerim doldu.
Ben Hayatımda sadece bir kez kısa saçlı oldum, ilk okulda yatılı okumuştum, ilk başladığım sene kesilmişti.
Hiç sevmem kısa saçı kadında, saç bambaşkadır. Belki de saçlarıma bu kadar düşkün olmasaydım, koymazdı bu bana..
Bütün bunların insanın başına gelmesi çok Hüzünlü.
İnkar da edebilirsin, kaçabilirsin de.. Teslim olmaktan, mecbur kalmaktan nefret ediyorum. Bu psikolojiyi sevmiyorum.
Şu anda Hissettiğim bu süreçte kimseyi görmek istemiyorum, konuşmak iyi olur elbette ama yüzyüze değil.
Bir de "Kökü sende," cümlesini duymak istemiyorum. O teselli zannettiğiniz iki sözcük küfürden beter benim için..
hande yöremem
09 Mayıs 2014
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder